Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου – 27 Μαρτίου 2026 Willem DAFOE

 

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο. Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο κ.ά.Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου είθισται να διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.

(https://www.hellastheatre.gr/category/world-theatre-day/)

Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου – 27 Μαρτίου 2026

Συγγραφέας Μηνύματος: Willem DAFOE, Η.Π.Α. Ηθοποιός, Θεατρικός Δημιουργός :

Είμαι ηθοποιός, γνωστός κυρίως ως ηθοποιός κινηματογράφου. Ωστόσο, οι ρίζες μου βρίσκονται βαθιά στο θέατρο. Από το 1977 έως το 2003 ήμουν μέλος του The Wooster Group, δημιουργώντας και ερμηνεύοντας πρωτότυπα έργα στο The Performing Garage της Νέας Υόρκης και περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο. Έχω επίσης συνεργαστεί με τους Richard Foreman, Robert Wilson και Romeo Castellucci. Τώρα, είμαι ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας. Αυτή η θέση, τα γεγονότα στον κόσμο και η επιθυμία μου να επιστρέψω στο θέατρο έχουν διαμορφώσει έντονα την πεποίθησή μου για τη μοναδική θετική δύναμη και σημασία του θεάτρου. 

Στο ταπεινό μου ξεκίνημα στο The Wooster Group, έναν θίασο με έδρα τη Νέα Υόρκη, είχαμε συχνά πολύ μικρό κοινό σε ορισμένες από τις παραστάσεις μας. Συνήθως, ο κανόνας ήταν ότι αν οι ηθοποιοί ήταν περισσότεροι από το κοινό, μπορούσαμε να επιλέξουμε να ακυρώσουμε την παράσταση. Αλλά δεν το κάναμε ποτέ. Πολλά από τα μέλη του θιάσου δεν είχαν εκπαιδευτεί στο θέατρο, αλλά ήταν άνθρωποι διαφορετικών ειδικοτήτων που συναντήθηκαν για να κάνουν θέατρο, οπότε το «η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί» δεν ήταν πραγματικά το μάντρα μας, ωστόσο αισθανόμασταν υποχρέωση να τηρήσουμε το ραντεβού μας με το κοινό.

Συχνά επίσης κάναμε πρόβες κατά τη διάρκεια της μέρας και το βράδυ παρουσιάζαμε το υλικό ως έργο σε εξέλιξη. Μερικές φορές αφιερώναμε χρόνια ολόκληρα σε μια παράσταση, ενώ συντηρούμασταν οικονομικά κάνοντας περιοδείες με παλαιότερες παραστάσεις. Το να δουλεύω για χρόνια πάνω σε ένα έργο καταντούσε συχνά κουραστικό για μένα και έβρισκα τις πρόβες κάπως επίπονες, αλλά αυτές οι παραστάσεις των έργων σε εξέλιξη ήταν πάντα συναρπαστικές, ακόμα και αν το μικρό κοινό ήταν μια καταδικαστική ετυμηγορία για το μέγεθος του ενδιαφέροντος για αυτό που κάναμε. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι, ανεξάρτητα από το πόσο μικρό ήταν το κοινό, οι θεατές ως μάρτυρες έδιναν στο θέατρο νόημα και ζωή. 

 Όπως λένε και οι πινακίδες στις αίθουσες τυχερών παιχνιδιών: «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ». Η εμπειρία που μοιραζόμαστε σε πραγματικό χρόνο μιας πράξης δημιουργίας, ακόμα κι αν έχει επενδυθεί μουσικά και σχεδιαστεί σκηνικά αλλά είναι πάντα διαφορετική, είναι οπωσδήποτε η προφανής δύναμη του θεάτρου.

Από κοινωνικής και πολιτικής απόψεως, το θέατρο δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο ζωτικής σημασίας για την κατανόηση του εαυτού μας και του κόσμου.

Ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» είναι οι νέες τεχνολογίες και τα κοινωνικά δίκτυα, που υπόσχονται σύνδεση, αλλά φαίνεται να έχουν κατακερματίσει και απομονώσει τους ανθρώπους. Χρησιμοποιώ τον υπολογιστή μου καθημερινά, αν και δεν διαθέτω προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα, έχω αναζητήσει τον εαυτό μου στο Google ως ηθοποιό και έχω συμβουλευτεί την τεχνητή νοημοσύνη για πληροφορίες. Αλλά θα πρέπει να είναι κανείς τυφλός αν δεν μπορεί να αναγνωρίσει ότι η ανθρώπινη επαφή κινδυνεύει να αντικατασταθεί από σχέσεις με συσκευές. Ενώ ορισμένες τεχνολογίες είναι πολύ χρήσιμες, το πρόβλημα του να μην γνωρίζουμε ποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη του κύκλου επικοινωνίας είναι βαθύ και συμβάλλει σε μια κρίση αλήθειας και πραγματικότητας. Ενώ το διαδίκτυο μπορεί να εγείρει ερωτήματα, πολύ σπάνια συλλαμβάνει την αίσθηση του θαυμασμού που προκαλεί το θέατρο. Έναν θαυμασμό που βασίζεται στην προσοχή, την εμπλοκή και τη δημιουργία μιας αυθόρμητης κοινότητας μεταξύ αυτών που είναι παρόντες σε έναν κύκλο δράσης και αντίδρασης.

Ως ηθοποιός και θεατρικός δημιουργός, εξακολουθώ να πιστεύω στη δύναμη του θεάτρου. Σε έναν κόσμο που φαίνεται να γίνεται όλο και πιο διχαστικός, χειραγωγικός και βίαιος, η πρόκληση για εμάς τους ανθρώπους του θεάτρου είναι να αποφύγουμε να φθείρουμε το θέατρο σε μια αποκλειστικά εμπορική επιχείρηση αφιερωμένη στην ψυχαγωγία μέσω της απόσπασης της προσοχής ή σε έναν στεγνό θεματοφύλακα των παραδόσεων, αλλά μάλλον να καλλιεργήσουμε τη δύναμή του να συνδέει ανθρώπους, κοινότητες, πολιτισμούς και πάνω απ' όλα να αμφισβητεί το πού οδεύουμε...

Είμαστε κοινωνικά όντα και βιολογικά προορισμένοι να αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο. Κάθε αισθητήριο όργανο είναι μια πύλη συνεύρεσης και μέσω αυτής της συνεύρεσης καταφέρνουμε να ορίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια ποιοι είμαστε. Μέσω της αφήγησης, της αισθητικής, της γλώσσας, της κίνησης, της σκηνογραφίας, το θέατρο ως ολοκληρωμένη μορφή τέχνης μπορεί να μας κάνει να δούμε τι ήταν, τι είναι και τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας.

Willem DAFOE

Βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέως του Μηνύματος Willem DAFOE, Η.Π.Α.

Ηθοποιός, Θεατρικός Δημιουργός

Willem DAFOE Ηθοποιός, Θεατρικός Δημιουργός Ο Willem Dafoe, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Τμήματος Θεάτρου της Μπιενάλε της Βενετίας, ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του The Wooster Group. Με έδρα το The Performing Garage στη Νέα Υόρκη (1977-2004), ανέπτυξαν μια ξεχωριστή προσέγγιση στο θέατρο avant-garde. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τους Bob Wilson, Marina Abramovic, Richard Foreman και Romeo Castellucci. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, άρχισε να εργάζεται και στον κινηματογράφο και έκτοτε έχει κερδίσει διεθνή αναγνώριση για την ευρεία γκάμα του τόσο σε ανεξάρτητες όσο και κλασσικές παραγωγές. Έχει λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ και το 2018 βραβεύτηκε με το Coppa Volpi Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Η αφοσίωσή του στο θέατρο συνεχίζει να διαμορφώνει το καλλιτεχνικό του όραμα και την ερμηνευτική του πρακτική.

(https://world-theatre-day.org/messageauthor.html)

H Google τιμά τον Ρώσο ηθοποιό και σκηνοθέτη Κωνσταντίν Στανισλάφσκι

Με το σημερινό της doodle η Google τιμά τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Κωνσταντίν Στανισλάφσκι.

Ο Στανισλάφσκι υπήρξε ένας από τους επιδραστικότερους ανθρώπους του θεάτρου, ιδρυτής του περίφημου Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας (1898) και δημιουργός ενός συστήματος υποκριτικής, γνωστού ως «μέθοδος ή σύστημα Στανισλάφσκι».


Ο Κονσταντίν Αλεξέγιεφ, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1863 (17 Ιανουαρίου με το νέο ημερολόγιο) στην Μόσχα και ήταν γόνος πάμπλουτης οικογένειας της ρωσικής μεγαλούπολης με καλλιτεχνικές ανησυχίες. Σε ηλικία 14 ετών άρχισε να εμφανίζεται ως ηθοποιός στον ερασιτεχνικό θίασο που είχαν δημιουργήσει οι γονείς του. Το 1884, υιοθέτησε τον καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Στανισλάφσκι, προκειμένου να αποκρύψει από την οικογένειά του, την πρόθεσή του να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέατρο. Τέσσερα χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την δασκάλα Μαρία Περεβοστσίκοβα, η οποία διέπρεψε ως ηθοποιός με το ψευδώνυμο Λίλινα.

Ο Στανισλάφσκι θεωρούσε το θέατρο ως τέχνη με κοινωνική αποστολή. Πίστευε ότι το θέατρο ασκεί σημαντική επιρροή στον λαό και κατά συνέπεια ο ηθοποιός ασκεί παιδευτικό έργο. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μόνο με την λειτουργία ενός μόνιμου θιάσου μπορούσε να επιτευχθεί το υψηλό επίπεδο υποκριτικής τέχνης που απαιτούσε η αντίληψή του για την υψηλή αποστολή του θεάτρου.

Το 1898, ίδρυσε στη Μόσχα το Θέατρο Τέχνης, μέσω του οποίου μπόρεσε να εφαρμόσει τις ιδέες του για την θεατρική τέχνη. Η καταξίωση για τον Στανισλάφσκι ήλθε τον ίδιο χρόνο με τον «Γλάρο» του Τσέχοφ, που είχε σημειώσει παταγώδη αποτυχία στο πρώτο του ανέβασμα. Το Θέατρο της Μόσχας, χαιρετίστηκε από την κριτική ως η νέα δύναμη του παγκόσμιου θεάτρου και ο Τσέχοφ, που είχε αποφασίσει να μην ξαναγράψει θεατρικό έργο, ως μεγάλος δραματουργός. Ο Τσέχοφ στην συνέχεια έγραψε ειδικά για το Θέατρο Τέχνης τις «Τρεις Αδελφές» (1901) και τον «Βυσσινόκηπο» (1903).






Ο Στανισλάφσκι, παρότι επιεικής και διαλλακτικός, ήταν αυστηρός και ασυμβίβαστος, όταν δίδασκε τους ηθοποιούς του. Αναζητούσε επίμονα την αρτιότητα και την αυθεντικότητα της σκηνικής απόδοσης και στην διάρκεια των πολύωρων δοκιμών επαναλάμβανε την τρομερή για τους ηθοποιούς φράση «Δεν σε πιστεύω».

Η «μέθοδος ή σύστημα Στανισλάφσκι» εφαρμόστηκε ευρύτατα στην Σοβιετική Ένωση και τις ΗΠΑ, όπου διδάχτηκε σε διάφορες δραματικές σχολές και θεατρικά εργαστήρια, μεταξύ άλλων και στο πασίγνωστο Actors Studio, από το οποίο αποφοίτησαν σπουδαίοι ηθοποιοί, όπως ο Μάρλον Μπράντο, ο Τζέιμς Ντιν και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο.

Ο Στανισλάφσκι ασχολήθηκε και με την όπερα. Η σκηνοθεσία του στο έργο του Τσαϊκόφσκι «Ευγένιος Ονιέγκιν», που ανέβηκε στο Θέατρο Μπολσόι το 1922, χαρακτηρίστηκε ως τομή στον χώρο του λυρικού θεάτρου.

Ο Κονσταντίν Στανισλάφσκι πέθανε στην Μόσχα στις 7 Αυγούστου 1938, σε ηλικία 75 ετών.



Πηγή :https://www.zougla.gr/politismos/8eatro-politismos/article/h-gogle-tima-ton-roso-i8opio-ke-skino8eti-konstantin-stanislafski

Αναγνωστάκη Λούλα (Θεσσαλονίκη 13 Δεκεμβρίου 1928 - Αθήνα 8 Οκτωβρίου 2017) θεατρική συγγραφέας και από τις σπουδαιότερες γυναικείες μορφές των ελληνικών γραμμάτων.

Σήμερα κηδεύτηκε στην τελευταία της κατοικία η Λούλα Αναγνωστάκη που έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 8/10/2017.  http://news247.gr/eidiseis/koinonia/to-teleytaio-antio-sth-loula-anagnwstakh.4885002.html

Γράφει η Αναστασία Τουρούτογλου 10 Οκτ. 17 στο womantoc με τίτλο "Όταν η Τζένη Καρέζη έπαιξε για τελευταία φορά στο θέατρo, με ένα έργο της Λούλας Αναγνωστάκη" :

Φωτογραφία από τη βιβλιονετ : Η Λούλα Αναγνωστάκη με τα χαρακτηριστικά μαύρα γυαλιά της 

Η μεγάλη θεατρική συγγραφέας που έφυγε από τη ζωή είχε δύο μεγάλες αδυναμίες. Τη Τζένη Καρέζη και τη Ζωή Λάσκαρη. Και οι δύο έπαιξαν το πιο σπουδαίο της έργο.

"Αύγουστος… ήλιος στη παραλία…

Φεύγουν τα πλοία… σ’ άλλα νησιά…

Φεύγουν οι φίλοι… φεύγουν τα πλοία…

Μια ησυχία στην ερημιά…

Χάθηκα… χάθηκα μες’ τη ζωή μου…

Χάθηκες… χάθηκες μες’ τη βροχή…

Σβήσανε τα φώτα στη παραλία…

Ηρθ’ ο Σεπτέμβρης… ηρθ’ η βροχή…

Φεύγαν οι φίλοι… φεύγαν τα πλοία…

πήγε χαμένη η εκδρομή…

Χάθηκα… χάθηκα μεσ’ τη ζωή μου…

Χάθηκες… χάθηκες μεσ’ τη βροχή…"

Οι συγκλονιστικοί στίχοι του τραγουδιού «Χάθηκα μέσα στη ζωή μου» σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους Λούλας Αναγνωστάκη είχαν την μεγάλη τύχη να βρουν την φωνή τους πάνω στο θεατρικό σανίδι από δύο μεγάλες γυναίκες του ελληνικού θεάτρου και σινεμά.

Οι δύο μεγάλες καλλιτεχνικές αδυναμίες της σημαντικής θεατρικής συγγραφέως, Λούλας Αναγνωστάκη, μίας γυναίκας που κατάφερε αφήσει πίσω της σπουδαία θεατρικά κείμενα και να αποδομήσει με μεγαλείο την θηλυκή ψυχοσύνθεση στο διάσημο έργο της «Διαμάντια και Μπλουζ», ήταν η Τζένη Καρέζη και η Ζωή Λάσκαρη.

Και οι δύο είπαν «ναι» στην πρόκληση της σύνθετης Άννας, μίας ηρωίδας που επέλεξε συνειδητά τη μοναξιά της και σήμερα κάνει μία αναδρομή στο παρελθόν της αξιολογώντας τα λάθη του παρελθόντος. Η Άννα υπήρξε μία γυναίκα που αγάπησε δυνατά αλλά δεν προτίμησε να μην το ομολογήσει. Κάποτε, ένας νεαρός έφηβος την περίμενε, εκείνη όμως δεν πήγε ποτέ στο ραντεβού τους, δίχως να του εξηγήσει τους λόγους. Εκείνος απάντησε με ένα γράμμα και ένα ποίημα. Τα χρόνια πέρασαν, και η κόρη της Άννας μαζί με την παρέα της ψάχνουν στίχους για ένα τραγούδι προκειμένου να συμμετάσχουν σε ένα φεστιβάλ τζαζ. Η Άννα, τους δίνει το παλιό εκείνο ποίημα που δεν ξέχασε ποτέ, και τους περιμένει σπίτι της για να προβάρουν το τραγούδι.

Η Τζένη Καρέζη ερμηνεύει στο πιάνο το κομμάτι που θεωρείται η πιο συγκλονιστική και συγκινητική στιγμή του έργου.

Η Καρέζη υποδύθηκε τον ρόλο της Άννας τη θεατρική σεζόν 1990 - 1991, λίγους μόλις μήνες πριν φύγει από τη ζωή, και αναγκάστηκε να διακόψει απότομα τις παραστάσεις όταν η ασθένεια της δεν της επέτρεπε πια να εμφανίζεται στο θέατρο. Τα «Διαμάντια και Μπλουζ» ήταν το τελευταίο έργο της ζωής της.

Το υπέροχο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη βρήκε ξανά φωνή το 2006, με την ερμηνεία της Ζωής Λάσκαρη, η οποία επέλεξε να δώσει στον ρόλο της Άννας μίας δική της, πιο φωτεινή και παιχνιδιάρικη διάσταση.

Τρεις σπουδαίες γυναίκες που συναντήθηκαν για να κάνουν το ελληνικό θέατρο καλύτερο και πολύ πιο ξεχωριστό.



"Αυτή ήταν η Λούλα Αναγνωστάκη πίσω από τα μαύρα της γυαλιά " της Κατερίνας Λυμπεροπούλου |08 Οκτ. 17 (21:13) thetoc.gr


Λεπτή, αέρινη, με μεγάλες συγγραφικές επιτυχίες στο θέατρο κι έναν θυελλώδη έρωτα με το Γιώργο Χειμωνά που έφυγε από τη ζωή πρόωρα και τη συνέθλιψε.

Ηταν περί τα μέσα της δεκαετίας του '60 όταν η Λούλα Αναγνωστάκη παρέδιδε στον Κάρολο Κουν δυο μονόπρακτα για να ακούσει από τον ίδιο να της λέει ότι θα ήθελε να του γράψει κι ένα τρίτο διότι εκείνα τα δυο από μόνα τους δεν ήταν ικανά για να συγκροτήσουν μια παράσταση. «Γύρισα σπίτι και το έγραψα σ’ ένα βράδυ» θα πει εκείνη σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της. Ο λόγος για το έργο της «Παρέλαση» που αποτέλεσε μέρος της τριλογία της Πόλης («Η διανυκτέρευση», «Η πόλη», «Η παρέλαση»), την οποία παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν το 1965.
«Η παρέλαση» ήταν εμπνευσμένη και από τη φυλάκιση του αδελφού της, του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, στο Γεντί Κουλέ, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο και απελευθερώθηκε το 1951 με τη γενική αμνηστία. Ηταν η πρώτη εμφάνιση στο θέατρο της, 36χρονης τότε Θεσσαλονικιάς θεατρικής συγγραφέως που έφυγε από τη ζωή την Κυριακή τα ξημερώματα ήσυχα στον ύπνο της. «΄Ηθελα να γίνω γνωστή», έχει εξομολογηθεί για την παρθενική της συνεργασία στο «Υπόγειο» με το μεγάλο δάσκαλο Κάρολο Κουν. Κι αυτό ήταν και το έργο που της χάρισε τη θριαμβευτική είσοδό της στα θεατρικά πράγματα της χώρας. Στη συνέχεια, το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της «Η συναναστροφή», σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν: «Αντόνιο ή το Μήνυμα» (1972), «Η νίκη» (1978), «Η κασέτα» (1982), «Ο ήχος του όπλου» (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη - Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο «Διαμάντια και μπλουζ», σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε Το «Ταξίδι μακριά» από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998 το μονόπρακτο «Ο ουρανός κατακόκκινος» από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο «Σ' εσάς που με ακούτε» από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.

Υπήρξε μάλλον η γνωστότερη θεατρική συγγραφέας της μεταπολεμικής περιόδου τα περίπου 40 χρόνια της παρουσίας της στο θέατρο. Σύμφωνα με την Καθημερινή και τον Δημήτρη Αθηνάκη, τα έργα της, σχεδόν σε όλο τους το εύρος, εγχείριζαν προσεκτικά, με ένα σκοτεινό σαρκασμό, την ταυτότητα του Νεοέλληνα, όπως εκείνη διαμορφωνόταν από τις μεγάλες ιστορικές μεταβολές της περιόδου από το ’60 και μετά. Η Λούλα Αναγνωστάκη εξερεύνησε εις βάθος τα κοινά, συλλογικά τραύματα του Νεοέλληνα: την ενοχή, την ήττα, τη μοναξιά, όλα οικεία δείγματα των μεταπολεμικών λογοτεχνικών γενεών.

Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτό που συνέβαλε στο μύθο της. Λεπτή κι αέρινη, μυστηριώδης πίσω από τα μαύρα της γυαλιά, υπήρξε μια χαρακτηριστική φιγούρα της τέχνης που άρχισε, ωστόσο, σταδιακά να αποτραβιέται από τον κόσμο από το 2000 όταν χάθηκε πρόωρα στα 60 του χρόνια ο καθηγητής ψυχιατρικής και γοητευτικός διανοούμενος, Γιώργος Χειμωνάς, με τον οποίο είχαν «συγκροτήσει» ένα εκκεντρικό ζευγάρι μέσα σε μια πολυτάραχη ζωή.

«Μια ζωή μέσα στον έρωτα. Με τον Χειμωνά, πιο πολύ;», θα ερωτηθεί το 2016 από τη δημοσιογράφο, Σόνια Ζαχαράρου, για λογαριασμό συνέντευξής της στο ΒΗΜΑgazino.«Με τον Χειμωνά, πάρα πολύ», θα απαντήσει. Ο έρωτάς τους άνθισε στα τέλη της δεκαετίας του '60 όταν εκείνη ήταν παντρεμένη με τον κριτικό θεάτρου και ηθοποιό Μηνά Χρηστίδη και κράτησε γερός μέχρι το χαμό εκείνου. Καρπός του, ο Θανάσης Χειμωνάς, συγγραφέας και πολιτικός

«Στην οικογένεια γράφαμε πάντα κρυφά ο ένας από τον άλλο. Ο γιος μου ο Θανάσης μόνο δημοσιευμένα τα δείχνει. Το ίδιο έκανε και ο αδερφός μου, ο Μανόλης. Περίεργος άνθρωπος ο Μανόλης. Είχε έναν κρυμμένο δυναμισμό. Τον έπιανε ο ενθουσιασμός, αλλά τον τραβούσε η γυναίκα του πίσω. Άλλα πράγματα ήθελε από τη ζωή του. Δεν ήθελε να έχει παντρευτεί, ήθελε να πάει στον ένοπλο αγώνα. Ο άντρας μου, ο Γιώργος ο Χειμωνάς, μου τα έδειχνε πριν δημοσιευτούν. Αλλά σαν τελειωμένα. Εγώ τα έδειχνα στον Γιώργο. Ήθελα τη γνώμη του. Μου έλεγε πάντα ότι ήταν ωραία, πράγμα που δεν ξέρω καθόλου αν ήταν αλήθεια», έχει πει στο Γιώργο Διοσκουρίδη και στη Lifo.

Σπάνιες ήταν οι φορές που η Λούλα Αναγνωστάκη έδινε συνεντεύξεις. Γιατί; «Δεν έδινα, γιατί ρωτούσαν πολλά, έπρεπε να πω πολλά, να απαντήσω σε ορισμένα πράγματα που δεν ήθελα. Ενώ τώρα, όταν δεν θέλω να πω κάτι, το ρίχνω αλλού, απαντάω άλλα σε αυτά που με ρωτάνε και είμαι εντάξει. Βρίσκω δικαιολογίες», έχει πει στο ΒΗΜΑgazino.

Είχε να δει έργο της δέκα χρόνια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα κι είχε περιορίσει τις μετακινήσεις της στο ελάχιστο. Τα προβλήματα επιδεινώθηκαν με δυο κατάγματα στο πόδι που συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο. «Δεν θέλω να βγαίνω έξω. Παλιά έβγαινα κάθε βράδυ. Εδώ, στο Κολωνάκι. Σινεμά στο Έμπασσυ, καθόμουν με τις ώρες στη Βιβλιοθήκη...Τελευταία φορά βγήκα πριν από τρία χρόνια, να πάω στον οδοντογιατρό. Μου αρέσει εδώ που κάθομαι. Έρχονται εδώ άνθρωποι που θέλω, που έχω κάτι να συζητήσω μαζί τους. Βλέπω τηλεόραση, αλλά δεν διακρίνω τα γράμματα. Πολλά ελληνικά έργα, συζητήσεις και ειδήσεις. Ευτυχώς που δεν πάω θέατρο πια. Μαρτύριο είναι το θέατρο. Μαρτύριο, επειδή γράφω θέατρο...» είχε πει στη Lifo

Βιογραφικό από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ :

H Λούλα (Αγγελική-Θεανώ) Αναγνωστάκη (Θεσσαλονίκη 13 Δεκεμβρίου 1928 - Αθήνα 8 Οκτωβρίου 2017) ήταν Ελληνίδα θεατρική συγγραφέας και από τις σπουδαιότερες γυναικείες μορφές των ελληνικών γραμμάτων.


Ήταν μικρότερη αδελφή του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη.[Merry, Bruce (2004). Encyclopedia of Modern Greek Literature, σελ. 16. ISBN 0313308136.] Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στην Αυστρία.[Miller, Jane Eldridge (2002). Who's who in Contemporary Women's Writing, σελ. 14-15. ISBN 0415159814.] Παντρεύτηκε τον συγγραφέα και καθηγητή ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά και ήταν η μητέρα του συγγραφέα Θανάση Χειμωνά.[ βιβλιοnet]

Πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 2017

Εργογραφία
Θέατρο

Έγραψε 12 θεατρικά έργα με τα οποία αναμοχλεύει τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στην Ελλάδα όπως το τραύμα, η μοναξιά, η ενοχή και η ήττα.

Τα πρώτα τρία μονόπρακτα έργα της ανέβηκαν για πρώτη φορά στη σκηνή το 1965 και εκδόθηκαν σε βιβλίο το 1974 : ήταν η Η διανυκτέρευση, Η πόλη και Η παρέλαση. Αυτά πρωτοπαρουσιάσθηκαν σε μία ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης από τον Κάρολο Κουν. Ακολούθησε το τρίπρακτο έργο Η συναναστροφή, που παρουσιάσθηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1967.

Τα μεταγενέστερα έργα της έχουν ανεβεί στην Ελλάδα από το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης και σε πολλές ευρωπαϊκές σκηνές όπως στην Κύπρο, την Γαλλία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Πολωνία, την Γερμανία, την Ισπανία και τις ΗΠΑ.[Wilson, Katharina M (1991). An Encyclopedia of Continental Women Writers. Volume 1, σελ. 32-33. ISBN 0824085477.] Τα ερμήνευσαν καλλιτέχνες όπως οι Πιττακή, Ζαβιτσιάνου, Κονιόρδου, Λαζαρίδου, Αρμένης, Τζώρτζογλου και τα σκηνοθέτησαν οι Κουν, Βογιατζής, Τριβιζάς, Παπαβασιλείου, Κουγιουμτζής και Αρδίττης. Αυτά είναι τα ακόλουθα :

Αντόνιο ή το μήνυμα (1972)

Η νίκη (1978)

Η κασέτα (1982)

Ο ήχος του όπλου (1987)

Διαμάντια και μπλουζ (1990)

Το ταξίδι μακριά (1995)

Ο ουρανός κατακόκκινος (μονόπρακτο, 1998)

Σ' εσάς που με ακούτε (2003)

Ο Γιώργος ως Άμλετ, Τα κείμενα των Φιλίππων 2009-2014 (2015) Κάπα Εκδοτική

Σε βιβλία

Η διανυκτέρευση. Η πόλη. Η παρέλαση, εκδ. «Κέδρος», Αθήνα 1999, ISBN 978-960-04-1662-6

Σ' εσάς που με ακούτε, εκδ. «Η Νέα Σκηνή», Αθήνα 2003

Θέατρο: Η νίκη. Ο ουρανός κατακόκκινος. Σ' εσάς που με ακούτε., εκδ. «Κέδρος», Αθήνα 2007, ISBN 978-960-04-2553-6

Θέατρο: Ο ήχος του όπλου, εκδ. «Κέδρος», Αθήνα 2007, ISBN 978-960-04-3653-2

Θέατρο: Η κασέτα, εκδ. «Κέδρος», Αθήνα 2008, ISBN 978-960-04-3859-8

Θέατρο: Διαμάντια και μπλουζ. Το ταξίδι μακριά., εκδ. «Κέδρος», Αθήνα 2008, ISBN 978-960-04-3697-6

Βιβλιογραφία

Αναγνωστάκη, Λούλα: Ο ήχος της ζωής, εκδ. «Καστανιώτης», Αθήνα 2006, ISBN 978-960-03-4313-7 (κείμενα, συνεντεύξεις, σκέψεις)

Μαντέλη, Βίκυ: Το μοτίβο της εισβολής στο θέατρο της Λούλας Αναγνωστάκη, εκδ. «Πεδίο», Αθήνα 2014, ISBN 978-960-546-203-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Η Λ. Αναγνωστάκη στη βάση βιβλιοnet (με φωτογραφία)

Η Λ. Αναγνωστάκη στην IMDb
http://www.womantoc.gr/celebrities/article/otan-i-tzeni-karezi-epaikse-gia-teleftaia-fora-sto-theatro-me-ena-ergo-tis-loulas-anagnostaki
http://www.thetoc.gr/politismos/article/auti-itan-i-loula-anagnwstaki-pisw-apo-ta-maura-tis-gualia
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1_%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7

Μικρό Παρίσι των Αθηνών : Θεατρικές παραστάσεις στο Απολλώνιο Ωδείο με σκηνοθεσία της Μαρίας Φραγκή και μουσική διδασκαλία του Γιάννη Βρυζάκη

Ο ΓΙΟΥΛΙΑΝ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΟΥ Απολλώνιο Πολιτιστικό Κέντρο, Φερρών 16 (4ος όροφος) Πλ. Βικτωρίας. 14/10/2016 στις 18:30

Είσοδος: Ελεύθερη

Ένα παιδικό μιούζικαλ που γράφτηκε από τον συνθέτη συνθέτη Χρήστο Κτιστάκη.

Ο Γιούλιαν έχει χάσει τη μελωδία του, του την έχουν κλέψει οι Τραγουδοφονιάδες. Διάφοροι χαρακτήρες από ένα τσίρκο, ο καθένας με τη χάρη του, τον βοηθούν να την φέρει πίσω. Ένα μιούζικαλ που αναδεικνύει τη δύναμη της συνεργασίας για έναν καλό σκοπό.

Μουσική Διδασκαλία & Δ/νση Χορωδίας: Γιάννης Βρυζάκης

Σκηνοθεσία : Μαρία Φραγκή

Συνοδεία πιάνου : Χριστίνα Παπανδρέου

Συμμετέχουν παιδιά ηλικίας από 8 έως 16 ετών, μαθητές της παιδικής και εφηβικής χορωδίας του Απολλώνιου Ωδείου.

Η ΚΑΝΤΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ Απολλώνιο Πολιτιστικό Κέντρο, Φερρών 16 (4ος όροφος) Πλ. Βικτωρίας 14/10/2016 στις 19:10

Είσοδος: Ελεύθερη 

Έργο του Γάλλου συνθέτη Jean Baptiste Mathieu (1762-1847).

Πρόκειται για κοσμική καντάτα της κλασικής περιόδου με κωμικό περιεχόμενο στο οποίο οι σολίστες έχουν τον ρόλο πουλιών που φιλονικούν για το ποιος θα είναι ο μαέστρος.

Μουσική Διδασκαλία : Γιάννης Βρυζάκης 

Σκηνοθεσία : Μαρία Φραγκή 

Συνοδεία πιάνου : Χριστίνα Παπανδρέου

Συμμετέχουν μαθητές των τάξεων Μονωδίας του Απολλώνιου Ωδείου

Δείτε όλες τις θεατρικές παραστάσεις για το Μικρό Παρίσι των Αθηνών

http://athensartnetwork.blogspot.gr/2016/10/2016.html

Θεατρική Παράσταση "Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή" από την Θεατρική Πορεία "Ανοιχτά Πανιά" του Δήμου Σαρωνικού

Θεατρική Παράσταση "Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή" των Αλέξανδρου Ρήγα - Δημήτρη Αποστόλου. Διδασκαλία - Σκηνοθεσία : Γιώργος Πετρινόλης. Από την Θεατρική Πορεία "Ανοιχτά Πανιά" του Δήμου Σαρωνικού. Στο Αμφιθέατρο Νυχά του Δημαρχιακού Μεγάρου, του Δήμου Σαρωνικού, στα Καλύβια στις 7-8-9 Οκτωβρίου 2016 και ώρα 20:30.

Είσοδος ελεύθερη.

http://www.saronikoscity.gr

«Waiting for the Rain»μέρος του διαπολιτισμικού πανευρωπαϊκού project “Meeting the Odyssey” στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου

Μετά την επιτυχημένη παράσταση "Memories for Life", η παράσταση “Waiting for the Rain” κάνει την ελληνική της πρεμιέρα στο Λαύριο!

Το “Waiting for the Rain” είναι μια παράσταση για την Πηνελόπη. Είναι το κέντρο μιας ιστορίας μοναξιάς με διάρκεια 20 χρόνια, ειπωμένης χωρίς λόγια – μια ιστορία που δημιουργείται από την μουσική, την κίνηση και τις σχέσεις μεταξύ των ηθοποιών, των χορευτών, των μουσικών και των μαριονετών.

Η Πηνελόπη είναι περικυκλωμένη από ανδρικούς χαρακτήρες: συγγενείς, μνηστήρες και τις ίδιες τις φαντασιώσεις του συζύγου της που απουσιάζει. Οι μόνες γυναικείες φιγούρες που συνυπάρχουν μαζί της στην σκηνή είναι μαριονέτες. Αυτά τα φαντάσματα είναι αντανακλάσεις του εαυτού της και τονίζουν επώδυνα πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο. Το άγγιγμα του χεριού μιας άψυχης κούκλας δείχνει πόσο απερίγραπτα δύσκολο είναι να περιμένεις. Αυτό είναι και το κεντρικό νόημα της παράστασης: να υπάρχει μόνο η ανάμνηση του παρελθόντος, η προσδοκία του μέλλοντος και η παντελής απουσία του παρόντος.

Η παράσταση συνδυάζει σύγχρονη κίνηση, σκηνοθετείται από τον Krystian Kobylka και χορογραφείται από τον Jacek Gębura, με την Eva Farkašová να δίνει ζωντάνια σε μοναδικές μαριονέτες και τον Sambor Dudziński να ερμηνεύει ζωντανή μουσική που δημιουργεί ήχο, χρησιμοποιώντας ασυνήθιστα όργανα όπως ειδικά κατασκευασμένη κύμβαλα ή τόξα.

Το “Waiting for the Rain” είναι μια διεθνής συμπαραγωγή από τα θέατρα Opolski Teatr Lalki i Aktora (Πολωνία), ScarlattineTeatro (Ιταλία), Viirus Theatre (Φινλανδία), μέρος του διαπολιτισμικού πανευρωπαϊκού project “Meeting the Odyssey”, που περιστρέφεται γύρω από το ταξίδι του Οδυσσέα και τις σύγχρονες «Οδύσσειες» και φέτος βρίσκεται στην Ελλάδα, με όχημα το θρυλικό ιστιοφόρο “Hoppet”.

Με φόντο το “Hoppet” στο λιμάνι του Λαυρίου, το “Waiting for the Rain” θα προσφέρει μια μοναδική βραδιά στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου την Πέμπτη 7 Ιουλίου.
Ώρα έναρξης: 21.00
Είσοδος: δωρεάν.

Το teaser της παράστασης εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=FYpWTzTmNQU

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ:
http://www.meetingtheodyssey.eu/
https://www.facebook.com/MeetingTheOdyssey/?fref=ts

Οι φασουλήδες του Κατσιπόρα

Οι φασουλήδες του Κατσιπόρα
Του Federico Garcia Lorca 

Παίζουν με τη σειρά που εμφανίζονται Σταμάτης Φασουλής, Υβόννη Μαλτέζου, Χρήστος Δαχτυλίδης, Κώστας Αρζόγλου, Γιάννης Κάσδαγλης, Νίκος Γαροφάλλου, Ντίνος Λύρας, Γιάννης Κοντούλης, Δημήτρης Χρυσομάλλης, Μαρία Τενίδη, Χάρης Χαράκος, Κάκια Ιγερινού, Θάνος Καληώρας, Κώστας Κοντογιάννης, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Γιώργος Μπαγιώκης, Γιώργος Σαμπάνης, Δημήτρης Κοντογιάννης, Λευτέρης Κοτσελίδης Μετάφραση Ιουλία Ιατρίδη Μουσική Βασίλης Τενίδης Σκηνοθεσία Πάνος Γλυκοφρύδης Από την εκπομπή "Το θέατρο της Δευτέρας" Πρώτη προβολή 21/2/1977